Limburg is geologisch het oudste deel van Nederland. De langgerekte provincie die in haar gehele lengte door de Maas wordt begeleidt, heeft twee geheel verschillende landschappen: Noord- en Zuid-Limburg.
Het zuiden kan men als de voortzetting beschouwen van het heuvelland tussen Luik en Aken. In feite is het, evenals Noord-Brabant, een terrassenlandschap dat geleidelijk naar het noorden afdaalt. In het noorden van de provincie vindt men vooral zand- en grindgronden, met langs de Maas een strook rivierklei. Het zuiden van de provincie is geologisch het oudst; het Carboon voorzag Nederland van zijn voornaamste steenkoolreservoir en de vele kolenmijnen verleenden tot 1974, toen de laatste kolenmijn dicht ging, Zuid-Limburg een apart soort bedrijvigheid. Rondom de mijnen ontwikkelden zich chemische industrieën. Limburg bezit echter nog andere vormen van bodemexploitatie. Van belang zijn de mergelwinning voor de cementindustrie, de winning van klei voor de steen-, dakpannen-, aardewerk- en gresbuizenindustrie en de winning van grind.
Voorts is Limburg een belangrijk land- en tuinbouwgebied, dankzij de zeer vruchtbare lössgrond. Voor goederentransport is de Maas van belang, vooral sinds de totstandkoming van het Julianakanaal, het Kanaal van Wessem naar Nederweert en het Maas – Waal kanaal. Born, Stein en Maasbracht zijn drukke havens voor de binnenscheepvaart. Het heuvellandschap, het Geuldal met zijn vele gastvrije dorpen en kastelen trekken jaarlijks vele duizenden bezoekers.


Het Limburgs Volkslied: